Het leven als een lange afvinklijst. Een dystopisch eindbeeld, of een herkenbare poging om controle te krijgen over de complexer wordende werkelijkheid? In opschrijfboekjes en digitale notities verwoorden we onze dagelijkse beslommeringen, diepste verlangens, grootste angsten, kattenbelletjes, grootse plannen en zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Theatermakers Nastaran Razawi Khorasani en Matijs Jansen schrijven een lange en openhartige to-do lijst waarmee ze proberen hun levens te duiden, hun geluk te optimaliseren, hun relaties in balans te houden, zo goed mogelijk voor de kinderen te zorgen, te reflecteren op de tijdsgeest en niet te vervreemden van het land waarin ze wonen.

Hun lijsten meanderen van ‘Geen angst hebben voor mijn eigen boosheid’ via ‘Een briefje naast mijn bed leggen met daarop de zin: ’s nachts kun je minder goed relativeren’ tot ‘Voortdurend, maar toch subtiel aan iedereen duidelijk maken dat ik een weldenkend persoon ben met het hart op de juiste plaats en veel plaagstoot-humor, die desondanks de diepgang van gesprekken niet ondermijnt’.

Soms denderen hun lijstjes langs elkaar heen, dan weer passen ze harmonisch in elkaar. Ze geven inzicht in hun verschillende persoonlijkheden en opvattingen over opvoeding, communicatie, liefdesleven, politiek en levensinstelling. En ondanks de verschillen vormt zich een beeld van een koppel met kinderen dat zich zo goed en zo kwaad als het gaat samen staande probeert te houden in deze tijd.